ئارامتر بخوێنەوە
جان بخشیدن شهید در کردستان و بوس در خیابان های تهران
دقیقا در همان شب که صاحبان جنبش ژینا در بوکان و کامیاران خیابان را به سنگر مبارزه آزادی بخش تبدیل کرده بودند و دقیقا در همان زمان که فوادها در کامیاران و سامان ها در بوکان با گلوله اشغالگران جان در راه آزادی کوردستان می بخشیدند، دقیقا در همان زمان ایران اینترنشنال صحنه ای از بوس خیابان های تهران را به ساکنان جغرافیای ایران مخابره میکرد.
این یک همزمانی تصادفی و از سر اتفاق نیست، یا یک سهو رسانه ای هم نیست. این نمونه و نمونه های بسیار دیگر نشانگر ذهنیت سیاستگذاران این رسانه فارسی زبان است و در حقیقت بازتاب باورها و رویکرد آنها در قبال کورد و کوردستان است.
گردانندگان و سیاستگذاران اینترنشنال ملی گرایان تندرو و شوونیست های افراطی هستند که به دموکراسی حقیقی و اصول مترقی حقوق بشر اعتقادی ندارند. شماری از آنها پیشتر در خدمت دستگاه بی بی سی فارسی بودند که سیاستگذاری آن از سوی وزارت خارجه بریتانیا و محافل اصلاح طلب صورت میگرفت. رسوایی این سیاستگذاری ها و رویکردهای ضد مردمی بی بی سی شهره خاص و عام است و تکرار مجدد آن بیهوده است. اما اینترنشنال که سیاست اصلی آن مخالفت با رژیم است و به همین دلیل در چند سال گذشته بینندگان زیادی را به خود جذب کرده است، به تدریج وارد چاه تاریک شوونیسم فارسی شد و اکنون در آن گرفتار شده است.
اکنون شوونیسم فارسی عینک اصلی گردانندگان اینترنشنال است؛ در حالی که جنبش ژینا در کردستان تمامی شهرها و حتی روستاهای کوردستان را درنوردیده، اینترنشنال این خروش انقلابی را عمدا نادیده میگیرد و در خبرهای دست چندم خود به آن میپردازد. اینترنشنال دانشگاه کردستان را دانشگاه سنندج مینامد، کردستان را مناطق کردنشین مینامد و مدام یادآوری هم میکند که کوردها در شعارها جانشان را فدای ایران میکنند! و شعار مبتذل کردستان چشم و چراغ ایران را طوری جلوه داده است که گویا شعار اصلی جنبش است.
اینترنشنال ملی گرا و افراطی به عمد و دانسته به سانسور شعارهای مردم کردستان میپردازد. شعارهای ملی کوردستان سانسور میشوند و کلیپ هایی پخش می شوند که شعارهای مدنظر آنها را تکرار کند.
آیا این همان ایران فرداست؟ آیا کوردستان با شبح استقرار یک ملی گرایی افراطی ( این بار غیر مذهبی) روبرو است؟ آیا شیر و خورشیدی ها میخواهند دوباره برای کردستان آینده ای خونین ترسیم کنند؟ جواب فعلا یک جمله است: کردستان نخواهد گذاشت.


